Anasayfa / ARŞİV / YALNIZ DEĞİLSİN

YALNIZ DEĞİLSİN

BEĞENDİM

Bazen hayatta duraklarsın, düşersin ve kalakalırsın. En çaresiz anları yaşarsın belki de;
ne ileri gidersin ne de geri.
Çıkamam sanırsın. Saniyeler bile aylara bedel olur. Acının merhemi zaman olur. Zannedersin ki yalnızsın.

Ve Kur’an sessizce hatırlatır:
“Allah, hiç kimseye gücünün yetmeyeceği bir yük yüklemez.” (Bakara, 286)

Demek ki güçlüsün ki bu imtihana göğüs gereceksin; eleneceksin defaatle, altın mısın bakır mısın diye.
Ağır geliyorsa yüklerin, bu senin kalbinin merhametinin, inceliğinin bir göstergesidir.
Ne mutlu ki hâlâ merhamet sahibi bir kalbin var.

Evet, defaatle dilinle söylemesen de içinden geçirdiğin bir cümle, belki de bir sitem yahut düşünce:
“Neden benim başıma gelir ki bu sıkıntı, söylesene?”

Belki de doğru soruyu sormakta geri kalıyoruz. Bu imtihan beni neye dönüştürecek, benden neyi alıp neyi tecrübe ettirecek?
İnsan belki de yaşı ile değil, yaşadıklarıyla bir “ben” elde edecek.

Hem ne demişler?
Sabır acıdır, meyvesi tatlıdır.

Nitekim şöyle buyuruyor Resûl-i Ekrem:
“Müminin işi ne hoştur! Başına bir hayır gelse şükreder, bu onun için hayır olur; başına bir sıkıntı gelse sabreder, bu da onun için hayır olur.” (Müslim)

Sabır yalnızca beklemek değil, teslim olmak belki de; görmek ve görüldüğünü bilmek.
Hasılı, Allah’a güvenmek.

Hem her günümüz aynı geçmez ki azizim. Bazen keder olacak ki mutluluğun kıymetini bilesin.
Geceler bazen geçmek bilmeyebilir; sabah olsun, güneş doğsun diye fermanı bitmiş de olabilir ama unutma:
Gecenin en karanlık anı, sabaha en yakın zamandır.

Kalbin mi yoruldu? “Sus gönlüm,” de ve dinle:
“Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.” (Ra’d, 28)

Yeri gelir aynalarda bile tanıyamazsın kendini. Bazen insan en çok kendine yabancılaşır çünkü.
Kalbin daralır, nefesin kesilir; bir çıkış yolu ararsın kendince.
Belki bir güfteye, bir manzaraya ya da eski anılara ihtiyaç duyarsın.

Peki azizim, tevekkülden haberdar mısın?
İşte cevap niteliğinde bir ayet:
“Kim Allah’a tevekkül ederse, O ona yeter.” (Talak, 3)

Ser seccadeni yere; pusulan gönül, kıblen olsun. Dile ne istersen, Mucîb’den dile.
Sakın ha “kabul olmadı, olmayacak” deme.
Allah seni bekletirken reddetmez; hazırlar. Bunu kalbine söyle.

Üzülme kapanan kapılara; de ki elbet vardır bir hayır.
Belki de o kapılar seni sen yapmak için vardır.

Zorluklar mı?
Elbet geçer ve geçecek de; inan buna.
“Her zorlukla bir kolaylık vardır.” (İnşirah, 6)
Demek ki zahmetlerde de rahmetler vardır.

Yoruldun mu?
Bu, yol aldığındandır.
Ağladın mı? Kalbinin varlığındandır.
Ve hâlâ dua ediyorsan, Allah’ın seni bırakmadığındandır.

Velhasılkelam azizim;
ne varsa seni yoran,
bırak Allah’a ve inan.

Unutma, yalnız değilsin…
Ve sen Rabbinin himayesindesin.

“AYŞE NUR İSMAİL.”