Gençler Çöküyor, Toplum Susuyor

BEĞENDİM

Bugün sokaklarda, okullarda, evlerin dar odalarında bir gerçek var:

Ruhları kararmış, bataklığa saplanmış gibi hisseden gençler.

Çırpındıkça daha da içine çekiliyorlar. Seslerini duyan az, ellerinden tutan daha da az.

Ama bu tabloyu sadece gençlerin “kişisel zayıflığı” diye okumak büyük bir yanılgı.

Asıl sorun, onları bu bataklığa iten sistemin kendisinde.

Eğitimden iş hayatına, aileden medyaya kadar her kurum, gençlerin sırtına yük bindiriyor ama nefes alacak alan bırakmıyor.

Eğitim sistemi, gençleri yarış atına çeviriyor. Notlar, sınavlar, testler… Ama kimse onların ruhunu, hayallerini, kaygılarını dinlemiyor.
İş dünyası, gençleri ucuz iş gücü olarak görüyor. Gelecek planı yapamayan, güvencesiz çalışan bir nesil yaratılıyor.
Aileler, çoğu zaman baskı ve beklentiyle gençleri daha da sıkıştırıyor. “Başarılı ol” diyorlar ama “mutlu musun?” diye sormuyorlar.
Medya, gençleri ya suçlu ya da tüketici olarak gösteriyor. Onların gerçek hikâyelerine yer yok.

Sonuç: Gençler bataklığa düşüyor, toplum ise seyrediyor.

Ama bu bataklık sadece umutsuzluk değil; aynı zamanda tehlikelerle dolu bir alan.

Sessizce içine çekilen gençler, çoğu zaman en ağır risklerle karşı karşıya kalıyor:

Uyuşturucu bağımlılığı: Kolay erişim, yanlış arkadaş çevresi ve çaresizlik birleştiğinde gençler için en büyük tuzaklardan biri haline geliyor.
Ahlaki çöküntü: Değerlerin aşındığı, sahte başarıların ve hızlı tüketimin yüceltildiği bir dünyada gençler, kimliklerini kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya.
Şiddet ve suç ortamları: Çaresizlik, gençleri sokak çetelerine, yasa dışı işlere ve şiddet kültürüne sürüklüyor.
Dijital bağımlılık: Sosyal medyanın sahte dünyasında kaybolan gençler, gerçek hayattan kopuyor, yalnızlıklarını daha da derinleştiriyor.
Umutsuzluk ve intihar riski: En ağır tehlike ise gençlerin kendi hayatlarından vazgeçme noktasına gelmesi. Bu, toplumun görmezden gelemeyeceği bir alarmdır.

Bu tabloyu sadece “gençlerin hatası” diye okumak kolaycılıktır.

Asıl sorun, onları bu bataklığa iten sistemde, ilgisiz ailelerde, duyarsız toplumda ve sorumluluk almayan kurumlarda yatıyor.

Bugün yapılması gereken nettir:

Uyuşturucuya karşı gerçek mücadele. Sadece polisiye önlemler değil, gençlere umut ve alternatif yollar sunmak.
Değerlerin yeniden inşası. Eğitimde, medyada ve ailede gençlere sağlam bir ahlaki zemin kazandırmak.
Destek mekanizmaları. Psikolojik danışmanlık, sosyal projeler, gençlik merkezleri… Gençlere nefes alacak alanlar açmak.
Toplumsal sahiplenme. Her birey, çevresindeki gençlere kulak vermekle yükümlü.

Gençler bataklığa düşüyor olabilir. Ama unutmayalım:

Bataklıkta bile nilüfer açar.

Onları suçlamak yerine el uzatmak, geleceğimizi kurtarmaktır.